Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Neo Devilman by Katsuya Terada

Αυθεντική Manga Cult-ίλα και Καφρίλα !!!

Το Devilman είναι μία από τις πλέον γνωστές και... διαβόητες σειρές manga, ένας χαρακτηρισμός που συνόδευε αρκετά συχνά τις δουλειές του μεγάλου και αμφιλεγόμενου δημιουργού Go Nagai. Γεννημένος το 1945, ο Nagai ξεκίνησε την πορεία του στα ιαπωνικά comics στα μέσα της δεκαετίας του 60, με πρώτη μεγάλη του επιτυχία το... ανωμαλιάρικο Shameless School (1968). H σειρά και ο ίδιος ο δημιουργός δέχθηκαν σκληρή κριτική για την εισαγωγή του ερωτικού στοιχείου στα ιαπωνικά σχολεία, και η επόμενη σημαντική δουλειά του... στιγματισμένου mangaka δε βοήθησε και πολύ την εικόνα του. Ήταν το Devilman (1972), μία σειρά που παρουσίαζε τον αέναο πόλεμο του παράδεισου με την κόλαση, παίρνοντας τη μεριά... της κολάσεως ! Εμπνευσμένο από τις υπέροχες εικονογραφήσεις του Gustave Doré για τη Θεία Κωμωδία του Dante, και βασισμένο στην προηγούμενη manga δουλειά του δημιουργού, Maō Dante, το Devilman έγινε με τη σειρά του στόχος κριτικής για την υπερβολική, γραφική του βία αλλά και την ωραιοποίηση του κακού. Αλλά, όπως και το Shameless School, είχε τεράστια επιτυχία, ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, πυροδοτώντας κύμα αντιγραφών και παραμένοντας δημοφιλές και καρα-cult μέχρι και σήμερα.

Απόδειξη της επιδραστικότητας και επιτυχίας του Devilman είναι η κυκλοφορία του Neo Devilman, μίας συλλογής σύντομων ιστοριών από guest καλλιτέχνες με θέμα τον διαβολικό ήρωα του Nagai, η οποία εκδόθηκε στην Ιαπωνία το 1999, δηλαδή πάνω από 25 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της original σειράς. Οι περισσότερες ιστορίες λειτουργούν κάπως σαν spin-off της κύριας σειράς, διαδραματίζονται δηλαδή παράλληλα με την κεντρική ιστορία, προσθέτοντας βάθος στον χαρακτήρα και τον κόσμο του. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες δημιουργούς ήταν και ο εκπληκτικός καλλιτέχνης Katsuya Terada, γνωστός περισσότερο για τις εικονογραφήσεις του και το σχεδιασμό χαρακτήρων και σκηνικών για video games. Η εξαιρετική εικονογραφική του ικανότητα και τα πλούσια χρώματά του κάνουν τη 16-σέλιδη, υπερ-καφρίλικη ιστορία του να ξεχωρίζει με άνεση ανάμεσα στις υπόλοιπες της συλλογής Neo Devilman.











Χαριτωμένο, ε ?

Η συλλογή Neo Devilman ακολουθήθηκε από 2 ακόμη τόμους, με τους ευφάνταστους τίτλους Neo Devilman 2 και 3, και συμμετοχές από σημαντικούς καλλιτέχνες του κόσμου των manga όπως οι Tatsuya Egawa, Ken Ishikawa, Noriko Nagano, Kazuko Yumeno, Miki Toro, Sho-u Tajima και Iou Kuroda μεταξύ πολλών άλλων.

Πάρτε και μία γεύση από την ιστορία του Go Nagai από τον πρώτο τόμο της συλλογής, με τη χαρακτηριστική εικονογράφηση του μεγάλου δημιουργού που έκανε εξαιρετικά δημοφιλή τον ήρωα αλλά και γενικά τη "σκηνή" των kaiju monsters (Godzilla, κτλ).











...

Το εξώφυλλο της συλλογής Neo Devilman 1 (1999), στην οποία περιέχονται οι ιστορίες, και μία υπέροχη εικονογράφηση του Devilman από τον δάσκαλο Katsuya Terada



Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

The Jealous God

Μία "θεϊκή", ανολοκλήρωτη ιστορία από το σουρρεαλιστικό σύμπαν του Alejandro Jodorowsky

Ο Alejandro Jodorowsky είναι θεός. Καθ'όλη τη σπουδαία καριέρα του, βιβλίο με το βιβλίο, έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο παράλληλο σουρρεαλιστικό σύμπαν, που κατοικείται από κάθε λογής πολύχρωμα, τρομακτικά, εξωπραγματικά πλάσματα. Το σύμπαν αυτό, το οποίο άλλοι έχουν ονομάσει Jodoverse, διέπεται από τελείως διαφορετικούς νόμους και κανόνες από αυτούς που έχουμε μάθει από τον Newton και τον Einstein.

Η ιστορία του που παρουσιάζουμε σήμερα, με αυθεντικό, γαλλικό τίτλο Le dieu jaloux, δηλαδή Ο ζηλιάρης θεός (θεϊκός τίτλος), δεν υπάγεται στο Jodoverse (τότε προς τί όλη αυτή η εισαγωγή ρε παλικάρι ?), κι όμως κατά τη συγγραφή της ο χιλιανός μάγος έπλασε ακόμη ένα κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν του Incal και των Metabarons, ή του Alef Thau, ή του Anibal 5, ή, ή ... Ένας ακόμη κόσμος για την πλούσια συλλογή του δημιουργού των γαλαξιών και των συμπάντων της 9ης τέχνης !

Το Le dieu jaloux πρωτοδημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο θρυλικό γαλλικό περιοδικό Métal Hurlant, στα τεύχη #95-99 (Ιανουάριος-Μάιος 1984), και αργότερα μεταφράστηκε και στα αγγλικά στο αμερικάνικο alter ego του περιοδικού, Heavy Metal, στα τεύχη #103-105 (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1985). To 1984 η γαλλική εταιρεία Les Humanoïdes Associés εξέδοσε τη δουλειά συλλεγμένη σε ένα τόμο, με τη συνέχεια της ιστορίας να ακολουθεί το 1986 με τίτλο L'ange carnivore (Ο σαρκοβόρος άγγελος - άλλος θεϊκός τίτλος). Οι δύο τόμοι συγκεντρώθηκαν το 1991 στο La saga d'Alandor, όμως η ιστορία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Είχε ανακοινωθεί και ένας τρίτος, τελευταίος τόμος με τίτλο Les Grands Transparents (Οι μεγάλοι Διάφανοι) στον οποίο θα μαθαίναμε το φινάλε της υπόθεσης, όμως τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Εεε, έτσι πάει συνήθως - η δημιουργική τρέλα που επιτρέπει στον Jodorowsky να πλάθει διαστάσεις έχει και κάποιες ... παρενέργειες !






Το έπος του Alandor λοιπόν, του πρωταγωνιστή της ιστορίας μας, λαμβάνει χώρα σε ένα κατεστραμμένο και κατακερματισμένο σύμπαν. Η φυλή που το είχε κληρονομήσει έχει πλέον εκλείψει, αφήνοντας διάφορους φιλόδοξους μικρο-ηγεμόνες να παλεύουν για την πολιτική και τη θρησκευτική εξουσία. Όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν το σώμα ενός αρχαίου θεού, το οποίο οι θρύλοι λένε οτι χαρίζει απεριόριστη δύναμη. Ο Alandor, ένας νεαρός ευγενής σε ένα μικρό βασίλειο έχει κάθε λόγο να βλέπει το μέλλον με αισιοδοξία, έχοντας λάβει υποσχέσεις για μελλοντική δόξα και δύναμη. Όμως, όλα αλλάζουν όταν κολλάει μία παράξενη πανούκλα που προκαλεί διάφορα σαπισμένα μέλη σώματος να εμφανιστούν σε αταίριαστα σημεία πάνω στο δικό του σώμα (π.χ ένα σαπισμένο χέρι αρχίζει να ξεπροβάλλει από την πλάτη του - μόνο στον Jodorowsky υπάρχουν αυτά)!

Αμέσως, οι υπόλοιποι κάτοικοι του βασιλείου, που μέχρι πρίν λίγο τον δόξαζαν, τώρα τον αντιμετωπίζουν σα λεπρό, τον εξευτελίζουν και τον εξορίζουν. Ο μισητός του αντίζηλος κερδίζει τα δικαιώματά του και τη γυναίκα του, και ο Alandor ξεκινάει μια περίοδο περιπλάνησης και περιπετειών, με μόνη συντροφιά τον μικρό Tiril, του οποίου έσωσε τη ζωή. Η πρώτη τους περιπέτεια τους οδηγεί σε ένα κάστρο όπου ζούν και άλλοι απόκληροι της πανούκλας, φιλοδοξώντας να εκδικηθούν τον κόσμο που τους απέκλεισε. Ο ήρωάς μας θα γίνει αρχηγός τους, και θα προσπαθήσει να γιατρέψει τον εαυτό του μέσω διαλογισμού (κλασικός Jodorowsky). Έπειτα, όλο το αρρωστιάρικο τσούρμο θα συμμετάσχει με τη σειρά του στον αγώνα για την απόκτηση του θεού που χαρίζει δύναμη. Και φυσικά, θα γίνει χαμός !






To Le dieu jaloux είναι μία από τις λιγότερο γνωστές δουλειές του Jodorowsky, και σε αυτό δε φταίει μόνο το οτι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η υπόθεση έχει προοπτικές, όμως η αναρχία και το χάος που χαρακτηρίζουν όλα τα έργα του μεγάλου συγγραφέα εδώ μοιάζουν λίγο αναίτια. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο το οτι δεν ολοκλήρωσε την ιστορία, αφού σε μερικά σημεία μοιάζει σαν να μην έχει αποφασίσει πώς να τη συνεχίσει.

Όμως, αν το σενάριο έχει τα θεματάκια του, η εικονογράφηση του Silvio Cadelo είναι απλά ε-ξαι-ρε-τι-κή ! Με πιο αναγνωρισμένη δουλειά το πολύ καλό Mark of the dog, o κατά τα άλλα δυστυχώς άγνωστος ιταλός καλλιτέχνης πήρε το - ως συνήθως ανεκδιήγητο (με την καλή έννοια) υλικό του χιλιανού συγγραφέα και το μετέτρεψε σε ένα πολύχρωμο, ψυχεδελικό γαϊτανάκι ! Τα χρώματα και το έντονο κοντράστ είναι υπέροχα, οι χαρακτήρες ολοζώντανοι μέσα στη σουρρεαλιστική τους τρέλα, και γενικά ολόκληρος ο κόσμος του Alandor μοιάζει βγαλμένος μέσα από acid trip της δεκαετίας του 70. Στο δεύτερο τόμο, L'ange Carnivore, η εικονογράφηση παραμένει κορυφαία, όμως δεν αφήνει την ίδια εντύπωση με την πρώτη φορά που ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με τη σουρρεαλιστική έκρηξη χρωμάτων του Cadelo.

* Δεν υπάρχει καμία σχέση με το ομότιτλο μυθιστόρημα του John Braine (1964).


Η συνέχεια της ιστορίας, L'Ange Carnivore, και ο συγκεντρωτικός τόμος La Saga d'Alandor




Τα τεύχη Métal Hurlant #95 και Heavy Metal #103, στα οποία ξεκίνησε να δημοσιεύεται η ιστορία μας σε συνέχειες, αντίστοιχα στα γαλλικά και στα αγγλικά.



Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Alberto Breccia - a short story from Perramus

Ένα μικρό απόσπασμα από το αντι-δικτατορικό αριστούργημα 
του Alberto Breccia και του Juan Sasturain

Το Perramus είναι αναμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες δουλειές του τεράστιου αργεντινού δημιουργού Alberto Breccia (1919-1993), μία περήφανη και γενναία φωνή αντίδρασης στην καταπίεση της δικτατορίας που ταλάνιζε την Αργεντινή το 1982, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος από τους 4 τόμους της ιστορίας. Για να κατανοήσουμε το επίπεδο επικινδυνότητας της κυκλοφορίας ενός αντι-δικτατορικού έργου τις ταραγμένες εκείνες μέρες, αναφέρω οτι ο πρώην συνεργάτης του μεγάλου εικονογράφου, ο επίσης μεγάλος σεναριογράφος Héctor Germán Oesterheld είχε γίνει ένας από τους χιλιάδες "εξαφανισμένους" της στρατιωτικής χούντας το 1976, έχοντας στοχοποιηθεί για τις επαναστατικές και φιλελεύθερες ιδέες που πρέσβευε.

Το εξαιρετικό, ποιητικό και απροκάλυπτα επαναστατικό σενάριο του Juan Sasturain έγινε στα έμπειρα χέρια του Breccia ένα πραγματικό έπος, μία σύγχρονη μυθολογία της λατινικής Αμερικής με πλήθος χαρακτήρων και συμβολισμών - πολιτικών και μη. Μέσα από πολλές περιπέτειες και συναντήσεις με υπαρκτούς χαρακτήρες όπως οι Jorge Luis Borges, Gabriel Garcia Marquez, Carlos Gardel, Fidel Castro και... Frank Sinatra, ο κεντρικός ήρωας Perramus προσπαθεί να ξεχάσει, αλλά και να επανορθώσει για τη δειλία του όταν άφησε τους συντρόφους του στην επανάσταση να πεθάνουν στα χέρια των δικτατόρων.







Το μικρό απόσπασμα των 8 σελίδων που παραθέτω, φαινομενικά δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την κεντρική υπόθεση, ή με την πολιτική γενικότερα, παρουσιάζοντας ένα άκρως σουρρεαλιστικό "τηλεπαιχνίδι", στο οποίο ο διαγωνιζόμενος, ένας φυλακισμένος πρώην πορνοστάρ πρέπει να κάνει έρωτα με τουλάχιστον 6 γυναίκες σε διάστημα μισής ώρας. Για κάθε επιπλέον γυναίκα πάνω από τις 6, θα κερδίζει από ένα χρόνο μείωσης της ποινής του για τον ίδιο και τους συγκρατούμενούς του. Χμμμ, για να το ξανασκεφτώ ... μήπως τελικά το μικρό αυτό, αυτοτελές απόσπασμα της ιστορίας μας έχει κάποια σχέση με την πολιτική, και με τη δικτατορία πιο συγκεκριμένα ?

Το Perramus αποτελεί μία από τις τελευταίες δουλειές της σπουδαίας καριέρας του Breccia (μάλιστα ήταν ήδη πάνω από 60 χρονών όταν τη φιλοτεχνούσε), και λειτουργεί κάπως σαν "χωνευτήρι" των πολλών και αρκετά διαφορετικών εικονογραφικών τεχνικών με τις οποίες ο πρωτοπόρος αυτός καλλιτέχνης πειραματίστηκε καθ'όλη την πορεία του στον κόσμο της 9ης τέχνης. Από άκρως ρεαλιστικές εικόνες στον εξπρεσσιονισμό και από καρτουνίστικες καρικατούρες στο φωτογραφικό κολλάζ, ο πάντα ανήσυχος αυτός δημιουργός χοροπηδάει συνέχεια από την τάξη στην αναρχία με ένα τρόπο που ελάχιστοι έκτοτε έχουν καταφέρει να μιμηθούν με κάποια επιτυχία.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...